วันพฤหัสบดีที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2552

จุดเปลี่ยน

คุณเคยนั่งสังเกตุตัวเองบ้างไหม?
ว่าชีวิตของคนเรา สิ่งที่หวังไว้กับสิ่งที่ได้มา
มันมักจะแล่นสวนทางกันตลอด

ไม่ว่าจะเรื่องใดๆ สิ่งเหล่านี้
มักจะสอดแทรก ชอนไช เข้าไปผสมได้ตลอด

คุณเคยตั้งคุณสมบัติของคู่ครองในอนาคตดูบ้างไหม?
กำหนัลว่าจะต้องมีรูปร่างแบบนี้ หน้าตาแบบนี้
อุปนิสัยเยี่ยงนี้

แต่.......
สิ่งที่ได้มา กลับตั้งตัวตรงข้ามกัน
แต่.......
ใช่ว่าเราจะไม่รู้สึก ปิติ
แต่......
กลับรู้สึกดี ที่ได้มันมา
อาจ.....
ต้องใช่เวลาเพื่อปรับความเข้าใจซึ่งกันและกันซักนิด

เช่นเดียวกับ ฐกฤต ในตอนนั้น
เค้ารู้สึกขัดแข้งในตัวเอง สับสน
เยี่ยงคนที่อยากพิชิตยอดเขาเอเวอร์เรส
แต่ใครเล่าจะรู้ว่า ปลายจุดบนยอดเขานั้นอาจจะไม่มีอะไรเลย
ไม่เป็นอย่างที่คาดหวังไว้
มีแต่ความอ้างว้าง สายลมหนาวลอยกระทบตัว

เค้าใช้เวลานั่งคุ่นคิด จนสรุปยอดความคิดได้ว่า
บางครั้งความสุขที่แท้จริงมันไม่ได้อยู่ที่จุดหมาย
แต่มันซ่อนอยู่ในระหว่างเส้นทางที่เรากำลังเดินทางต่างหาก

แล้วจะทำงานที่เราชอบ รู้สึกดีเมื่องานเสร็จ
ได้หนีบเข้าข้างรักแร้ ก้าวย่างออกไปเพื่อ
แสดงต่อหน้าสาธารณะชน
หวังเพียงพยัญชนะตัวแรกของภาษาต่างชาติ
แค่ตัวเดียว

แต่ระหว่างที่ผลิตผลงานกลับไม่มีแรงบันดาลใจ
ไม่มีความสนุก ไม่มีซึ่งคึกครื้น

ฐกฤต หันไม่สะดุดกับแนวศิลปะ ที่เราๆต่างเรียกว่า
"POP ART"




Photobucket

ของรัก

หลังที่ฝ่าสมรภูมิพู่กันในรั้วลั่นทมมาตลอด2ปี
ผลงานนี้เป็นงานตอนช่วงเวลาปวช.ปีที่3
เป็นงานแรกบนขบวนรถไฟที่วิ่งเข้าสู่สถานี pop art
งานที่เค้าไม่เคยคิดจะลอง
หรือแม้แต่จะสัมผัส
ก้าวแรกที่เท้าเหยียบบันได มือจับราวรถไฟขบวนนี้
เค้าคิดอยู่ในหัวเสมอว่า
เราจะไปคันนี้ดีหรือ?

แต่ถ้าไม่ลอง แล้วจะหยั่งรู้ได้ยังไงว่า
ขบวนนี้จะดีหรือไม่

เสมือนดอกไม้ที่ไร้ซึ่งความงาม
แต่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นหอมที่เรามิอาจลืม

หรือ อาจจะไร้ซึ่งความหอมดั่งรูป ของมันก็เป็นได้

ระหว่างเดินทางสร้างงาน เค้ารู้สึกถึงทิวทัศน์ที่สวยงาม
ความรู้สึกแปลกๆวิ่งเข้ามาชนกับสมองของเค้าอย่างจัง
รู้สึกต่างจากสีน้ำมัน
ความกังวัลที่เคยวนเวียนกลับลอยหอยไป
พร้อมๆกับขบวนรถไฟที่วิ่งผ่านสายลม

ผลงานแสดงถึงของรักที่วนเวียนอยู่ในซีรีบัมของเรา
ในหัวของ ฐกฤต ก็คงไม่ต่างอะไรกับเด็กวัยรุ่นทั่วๆไป
ทั้งสุรา เมรัย นารี บุพการี

แต่เมื่อมาถึงจุดลงสถานี่แรก
นายตรวจด่าน ที่มีชื่อว่า อ.ศักดิ์ชาย
ความกังวลยิ่งเพิ่มทวี
ระหว่างรอเข้าแถวเพื่อส่งงาน ความกลัวและกังวลก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
จนนายตรวจเดินมาหยุดที่หน้าของ ฐกฤต
สายตาเพ็งไปที่เด็กหนุ่มใส่แว่นตาในภาพนั้น

ซักครู่ นายตรวจก็เอ๋ย ถามมาว่า
คุณคือ "คนที่ทำสีน้ำมันคราวที่แล้วใช่ไหม"
คำตอบที่วิ่งสวนออกไปคือ "ใช่ครับ"
เหมือนหมัดฮุคขวาของไมค์ ไทสันวิ่งตรงเข้ามา
พร้อมกับจารึกไว้ที่ขมับของเค้าว่า

"ผมรู้สึกว่าคุณเหมาะกับงานนี้มากกว่านะ"



ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น